Welkom op deze Flikkenweblog.
Zoals je waarschijnlijk al gezien hebt, gaat deze weblog over de populaire serie ‘Flikken’. Op deze weblog vind je het allerlaatste nieuws over deze politieserie.
Om verder te gaan klik je hieronder op één van de categoriën of kijk je gewoon onder deze welkomstekst, want daar staan de allerlaatste nieuwtjes.
GastenboekPuRe StarZz quiz
Biografie Britt Michiels
Partner: Made by June
Forum: flikkenforum
Lieneke
Hallo iedereen,
Hier nog eens een berichtje van jullie webmaster. PuRe StarZz is nu defenitief overgeplaatst naar www.20six.nl/purestarzz. Die weblog biedt minder mogelijkheden dan de oude weblog, maar waar het eigenlijk allemaal om draait is dat jullie zo snel mogenlijk het laatste Flikkennieuws kunnen lezen.
Momenteel staat er nog niet zo veel nieuws op, maar binnenkort komt daar verandering in.
Groetjes en hopelijk tot op mijn nieuwe weblog,
Lieneke
Beste bezoekers,
Zoals jullie zien is mijn weblog verhuisd naar de nieuwe versie van web-log. Maar nu zit ik met het probleem dat ik geen nieuwe berichten meer kan plaatsen… Weldra open ik dus een nieuwe weblog. Waar en wanneer zullen jullie allemaal nog te weten komen.
Ik hoop dat jullie ook allemaal mee verhuizen naar de nieuwe weblog.
Groetjes Lieneke
p.s.: Bericht gepost door June 
VERLEDEN TIJD
Dag iedereen,
Ik zal jullie maar vertellen hoe het woensdag is gegaan met Dorien…Voor de mensen die nu pas mijn column beginnen te lezen, Dorien heeft woensdag een abortus laten uitvoeren. We hadden om 13.00 uur een afspraak in de abortuskliniek in de Martelaarslaan hier in Gent.
Dorien had al de hele morgen niets tegen ons gezegd, maar toen ze aan de ontbijttafel kwam zitten, zag ik dat ze net had geweend. Haar ogen waren helemaal rood en gezwollen. Niet goed wetend waarover we moesten praten, begon eerst ik wat te vertellen over het werk, daarna vertelde Johan hoe zijn nieuwe functie hem bevalt (héél goed trouwens) en tenslotte zei Simon hoe het er op school aan toe gaat. Dorien zweeg… Na het ontbijt is ze terug naar haar kamer gegaan en daar is ze gebleven tot half één. Dan heb ik haar naar beneden geroepen en zijn we vertrokken richting de Martelaarslaan.
Toen we dichter en dichter bij de kliniek kwamen, begon Dorien hysterisch te worden. Ze begon te roepen dat ze geen moordenaar wou zijn van haar eigen kind en dat ze geen abortus meer wou. Ik ben me dan naast haar in de auto gaan zetten en probeerde een beetje op haar in te praten. Ik vroeg haar wie er voor dat kind zou zorgen als zij op school zit of gaat verder studeren en ik stelde haar ook de vraag of ze wel de verantwoordelijkheid die een moeder moet nemen aankon. Gelukkig besefte ze toen opnieuw dat die abortus de beste oplossing is voor iedereen. Ondertussen hadden we de kliniek bereikt.
We schreven Dorien in en de verpleegster aan de balie zei dat er nog twee meisjes voor haar waren. We moesten dus nog even wachten. In de wachtzaal zaten inderdaad nog twee meisjes. De ene was geloof ik rond de twaalf jaar oud en helemaal alleen en de andere was een stuk in de dertig en er was een man bij haar.
Een uur later kwam de dokter opeens onze richting uit. Hij verontschuldigde zich dat het zolang had geduurd, maar er waren enkele spoedgevallen tussen gekomen. Hij vroeg aan Dorien nog eens of ze zeker was, ze wachtte even, maar knikte uiteindelijk toch. Ik wou meegaan met haar om haar te steunen, maar de dokter zei dat dit iets was wat ze alleen moest doen. Ze moest in haar eentje afscheid kunnen nemen van haar kindje…
Ruim een halfuur later kwam de dokter ons vertellen dat alles goed was verlopen. Ze moest nog enkele uurtjes in observatie blijven, omdat ze onder algemene narcose was geweest, maar verder zou ze er helemaal geen last meer van mogen hebben, lichamelijk dan toch.
Ik ben naar haar kamer gegaan en de verpleegster vertelde me dat Dorien net wakker was geworden. Het eerste wat ze deed toen ze me zag, was glimlachen. Dat was de eerste keer sinds een hele tijd dat ze dat nog eens had gedaan…
Het is nu al twee dagen geleden en elke dag lijkt Dorien terug wat meer de oude te worden. Ze begrijpt dat ze fout heeft gehandeld en ik heb ook mijn fouten ingezien. Vanaf nu maak ik meer tijd vrij voor mijn gezin en voor mij dochter, de belangrijkste dingen in mijn leven. Dorien heeft gisteren definitief een punt gezet achter haar verleden, want er was nog één ding wat ze moest doen. Het uitmaken met Joris. Sinds dat hij had vernomen dat Dorien zwanger was van hem, had hij wel nog een paar keer gebeld, maar meer ook niet. Gisteren heeft Dorien dus naar hem gebeld (hem onder ogen komen kan ze nog niet) en hem verteld dat ze een abortus had gepleegd en dat ze verder niets meer met hem wil te maken hebben.
Hopelijk was dit dus het einde van Dorien’s avontuur en kunnen we dit verleden gewoon vergeten.
Groetjes,
Britt
(© Lieneke, 19/05/’06)
Mark Tijsmans (37) blij met eerste boek.
Afgelopen week stelde Mark Tijsmans zijn aller eerste jeugdboek voor, Het Geheim Van Te Veel Torens’. Onnodig te zeggen dat Mark in de wolken is.
Hoe lang heb je aan dit boek gewerkt, Mark?
Van juli tot december vorig jaar. Maar in die periode had ik ook nog mijn acteerwerk bij ‘Flikken’, dus kon ik niet constant schrijven. Vanaf oktober heb ik een huisje in de duinen gehuurd, waar ik het meeste werk heb verricht.
Was dat nodig, die afzondering?
Ja, enkel zo kon ik mij op het schrijven concenteren. Ik heb drie weken als een kluizenaar geleefd. Natuurlijk had ik wel televisie, maar ik heb die drie weken toch alleen doorgebracht.
Is dit voor jouw een droom die uitkomt?
Jazeker. Acteur worden is altijd een van mijn dromen geweest. Eigenlijk heb ik al vrij vroeg in mijn leven beslist dat ik drie dingen wilde gaan doen: zingen, acteren en schrijven. Het schrijven is er nu ook eindelijk van gekomen, als laatste van mijn drie vooropgestelde doelen. Daar ben ik zeer blij om. Ach, ik ben in alles een laatbloeier, denk ik. Ik denk niet dat ik tien jaar geleden al zo’n boek had kunnen schrijven. Daarvoor moet je als mens gegroeid zijn.
Las je zelf veel kinderboeken?
Ja, en ik kan nog altijd genieten van een kinder- of jeugdboek. Ik ben ook erg blij dat ik opnieuw iets voor kinderen kan doen, omdat ik vroeger, bij KETNET bijvoorbeeld, niks anders deed.
Voor wie is dit boek bedoeld?
Kinderen vanaf 10 jaar zullen het zeker graag lezen, maar ik ben ervan overtuigd dat ook ouderen ervan zullen smaken.
Bron: TVfamilie
Overgetypt door Nelleke111
DORIEN’S ONTHULLING
Hallo,
Sorry dat ik in mijn vorige column zo plots gestopt was met schrijven, maar het werd me allemaal even teveel. Voor degenen die mijn column vorige week niet gelezen hebben, dit was de zin waar ik mee ben gestopt: “De eerste woorden die Dorien sinds een week tegen me zei, waren “Mama, ik ben zwanger…”.
Toen ze me dat had verteld, zat ik daar enkele minuten voor me uit te staren, ik knipperde eens goed met mijn ogen, want dit kon niet anders dan een nachtmerrie zijn. Dorien wordt g*verd*mme nog maar 15 jaar! Toen ik goed en wel besefte dat het helemaal geen droom was, maar de pure realiteit, heb ik haar een klets gegeven en ik ben tegen haar beginnen roepen en tieren: ‘Hoe je bent zwanger? Heb je dan echt geen hersens in die kop van je? Nog nooit gehoord van een condoom? Of je kon dan toch op zijn minst de pil nemen? En trouwens, je ben nog veel te jong om seks te hebben met iemand!
Dorien zat daar maar te zitten op haar bed, nog steeds aan het wenen. Er was nog één vraag die mij bezighield en waar ik absoluut een antwoord op wou krijgen. Maar ik durfde ze gewoon niet te stellen, omdat ik bang was voor het antwoord. Ik heb nog enkele minuten gewacht en dan spoot de vraag plots uit mijn mond: ‘Met wie ben je naar bed geweest?’ Dorien keek me plots aan met haar betraande ogen en zo zag ze er echt kwetsbaar en hulpeloos uit.
De krop in mijn keel die ik eerder in ons gesprek had gehad, kwam plots terug. Omdat ik besefte dat ik met roepen en tieren toch niets van haar te weten zou komen, ben ik me naast haar gaan zetten en ik vroeg de vraag nog eens, maar dit keer veel rustiger. Dit keer antwoordde ze wel. Het leek alsof haar mond plots opengescheurd werd en alles wat ze me eigenlijk al een hele tijd had willen vertellen, er plots uitkwam.
‘Mama, ik begrijp echt dat je boos op mij bent en ik besef ook wel dat het een grote fout van mij was. Maar jij was zoveel met je werk bezig en ik zat hier altijd maar alleen en ik was dat alleen zijn gewoon zóóó beu. En daarom besloot ik enkele maanden geleden om eens met een paar vrienden en vriendinnen op café te gaan. Ik vond dat gewoon leuker dan naar schoolgaan. Een van mijn vrienden vroeg me of ik geen zin had om een paar keer te spijbelen dan konden we tijdens de schooluren ook gewoon op café gaan. En ja… Daar heb ik een jongen leren kennen waar het heel goed mee klikt, Joris. We zijn nu al ongeveer vier maanden samen. En op een avond, jullie waren toen niet thuis, is hij hier geweest. We hebben samen wat gedronken en van het een kwam het ander. We zijn dan met elkaar naar bed gegaan. Dat moet nu zo’n zes weken geleden zijn.’
Ondertussen was Johan aan de deur komen staan, omdat hij zich toch wat ongerust begon te maken. Hij had dus ook alles gehoord en hij stelde voor dat ik Dorien even alleen zou laten. Ik ben met hem terug naar beneden gegaan en toen ben ik helemaal ingestort. Míjn dochter die zwanger is, dat kon toch gewoon niet waar zijn! Johan en ik hadden het er een paar maanden geleden nog over om zelf nog aan kinderen te beginnen! (We zijn dan wel tot het besluit gekomen dat we dat beter niet meer doen.)
Ondertussen is dat gesprek alweer bijna twee weken geleden en we zijn tot het besluit gekomen dat een abortus de beste oplossing is. Ik weet het, het klinkt cru, maar ik wil dat Dorien nog iets van haar leven maakt en dat zal moeilijk gaan als ze nu al moeder wordt. Ze beseft zelf ook dat zij hier helemaal nog niet klaar voor is en vind het dan ook beter dat ze het vruchtje laat weghalen.
Nu woensdag hebben we een afspraak in het abortuscentrum.
Groetjes,
Britt
P.S.: Ik heb nu niets over het werk geschreven. Dat komt omdat ik deze week niet ben gaan werken. Ik vond toch wel dat mijn dochter me nu meer nodig had dan de collega’s op het werk.
Maar maandag ga ik terug werken en wie weet verschijnt er vrijdag een heel verhaal over een of andere zaak…
(© Lieneke, 11/05/2006)
DORIEN’S GEHEIM
Hallo iedereen,
Vorige week had ik jullie verteld dat ik nog eens met Dorien zou praten, als ze wat gekalmeerd was. En vorige zaterdag was het zover…
‘s Morgens was ik extra vroeg opgestaan om voor een lekker uitgebreid ontbijt te zorgen. Ik was al bij de bakker geweest en had vers geperst fruitsap en nog wat andere lekkerheden klaargemaakt. De reden van het ontbijt was dat Johan bevorderd was tot zakenpartner van zijn kantoor. Dat wil zeggen dat hij nu dus mede-eigenaar is. Johan was echt in de wolken met dit ontbijt, maar tussen zijn enthousiasme door, vroeg hij me of het niet eens tijd werd om met Dorien te gaan praten.
Ze leefde daar ondertussen al een week op haar kamertje en hij vertelde me dat hij haar deze morgen had horen wenen.
Ik vertrok dus met een goed gevuld bord en een groot glas fruitsap richting Dorien’s kamer. Ik klopte aan en wachtte een tijdje, maar er kwam geen antwoord. Ik besloot toch maar om haar kamer binnen te gaan.
Dorien lag daar op haar bed in een klein bolletje gerold, zoals de houding van een foetus. Ik vroeg haar of ze iets wou eten, maar ze schudde haar hoofd. Ik wist niet goed hoe ik aan ons gesprek moest beginnen en ik besloot dan maar om haar te vertellen hoe mijn bezoek aan haar directeur was verlopen. Ik vertelde haar dat hij zich net als ik, afvroeg waarom haar humeur zo snel afwisselde en waarom dat haar schoolresultaten zo pijlsnel naar beneden waren gegaan. Toen ik klaar was met mijn verhaal hoopte ik op enige reactie, maar die bleef uit.
Na enkele minuten stilte, het leken wel uren, draaide Dorien zich plots om en ik zag nu pas hoe bloeddoorlopen haar ogen wel waren. Het leek alsof ze een hele week aan één stuk had zitten wenen. Zoals elke moeder in zo’n situatie, kreeg ik een krop in mijn keel. Het enige wat ik over mijn lippen kon krijgen was ‘Waarom huil je zo?’. Voor het eerst in ons gesprek, probeerde Dorien iets zeggen. Ik zag dat ze het ontzettend moeilijk had om iets te zeggen, vooral die woorden die ze wou zeggen, waren zo ontzettend moeilijk uit te spreken. Maar de gedachte die haar bezighield, was zo verschrikkelijk en in plaats van woorden, vloeiden er opnieuw tranen over haar zo kwetsbare gezicht.
Ik was op dat moment totaal vergeten hoe vrolijk mijn dag begonnen was en waarover ik eigenlijk met haar wou praten, dat leek op dat moment allemaal zo onbelangrijk.
Omdat ik zag dat mijn dochter zoveel verdriet had, begon die krop in mijn keel zich stilaan om te zetten naar tranen in mijn ogen. Ik probeerde ze te onderdrukken, omdat ik sterk wou blijven voor mijn klein meisje, maar vanaf het moment dat ze haar hoofd in mijn schoot legde, vloeiden de tranen uit mijn ogen.
We hebben daar zo een hele tijd gezeten. Dorien huilend om die vreselijke gedachte in haar hoofd en ik huilend omdat mijn kleine meid zoveel verdriet had.
Plots hief Dorien haar hoofd op, nam een doosje van onder haar kussen en ze keek me recht in de ogen. Ze zocht al haar moed bij elkaar en toonde me het doosje. De eerste woorden die ze sinds een week tegen me zei, waren “Mama, ik ben zwanger…”
Britt
(© Lieneke, 5/05/’06)
Axel Daeseleire is naarstig op zoek naar een huis in Antwerpen.
Axel Daeseleire (37) is al jaren samen met zijn vriendin, maar is absoluut nog niet toe aan het huisje-boompje-beestjemodel. Daarvoor is da acteur, op tv te zien in ‘Flikken’ en in de bioscoop in ‘De hel van Tanger’, nog veel té bon vivant. En toch is hij nu op zoek naar een eigen huis.
Axel Daeseleire strikken voor een interview is vaak een klus, want naast een veel gevraagd acteur is Axel ook nog deejay, poëet en schilder en heeft hij een druk sociaal leven. Maar momenteel is hij voor enkele maanden zo goed als werkloos. Een reden om te panikeren is dat niet. ‘Vroeg of laat krijg ik wel weer een aanbieding, ik heb ondertussen toch al bewezen wat ik kan’, zegt Axel. ‘Na een razend drukke periode met de opnamen van ‘Kinderen van de wind’, ‘De hel van Tanger’ en de ‘Windkracht 10′-film, heb ik nu enkele maanden, op wat gastrollen na, niks te doen. Zo’n sabbatperiode leek me meer dan welkom. Ik wilde me zoals elk normaal mens bezig houden met dingen waar ik anders geen tijd voor heb, zoals het ordenen van mijn platencollectie, die ondertussen goed 2.500 stuks telt. Ik heb nu 3 weken zonder verplichtingen achter de rug en ik moet zeggen dat ik nog niks van al het geplande heb gedaan en eigenlijk opnieuw naar werk snak. Ik verveel me zelfs.’
Schilderen, poëzie, deejayen: hobby’s genoeg, toch?
Ik haat het woord hobby’s. Dat is voor mensen die hun leven willen structureren en plannen, en daar gruwel ik van. Vliegtuigjes in elkaar knutselen of bij een kaartclub gaan, dat zijn hobby’s. Alles wat ik doe is een wezenlijk onderdeel van mijn mens-zijn. Deejayen doe ik nog geregeld. Het bespelen van een publiek, een fuif kunnen doen ontploffen, dat geeft me een kick.
Je was al deejay voor je acteur werd. Wordt je meer gevraagd sinds je bekend bent?
Misschien wel, maar ik heb ook al bewezen dat ik uit de voeten kan als deejay. Ik hoop dat ik word gevraagd om mijn kunde van het platendraaien. Als ik voel dat ik enkel een publiekstrekker ben, gaat mijn prijskaartje de hoogte in.
Ben je duur?
Boek mij en je kent de prijs. Maar deejayen is een extra bron van inkomsten voor mij. Het is ook werken hé, zij het dan op een aangename manier. Financieel heb ik de jongste tijd alles behalve te klagen gehad met al die mooie projecten, maar van acteren zal je bij ons nooit stinkend rijk worden, hoor. Daarvoor leef ik trouwens ook veel te graag.
Erik Van Looy maakt binnenkort zijn eerste Hollywoodfilm. Misschien moet je hem eens bellen.
Ik denk dat ik niet de enige ben die er stiekem op hoopt dat Erik enkele Vlaamse acteurs meeneemt naar de States. Als hij dat doet, lijkt de kans groot dat hij voor zijn vriend Koen De Bouw kiest. En terecht. Al lachend zeg ik wel eens tegen Erik: ‘Als je nog een foorklep nodig hebt voor in je film, je hebt mijn nummer, hé!’ Acteren in zo’n internationale prent, het is iets waarvan ik wel eens droom, maar ik hoop er niet op. Ik blijf nuchter.
Over nuchter blijven gesproken: ben je nog altijd zo’n Bourgondiër?
Ik ben nog geen haar verbeterd. Lekker eten, een exquis wijntje, op stap gaan tot laat in de nacht, reizen: het blijft mijn leven. Dat verminderd niet met ouder worden. Ik kan nog altijd even hevig uitgaan als vroeger, alleen: het recupereren vraagt meer tijd. De aard van het beestje zal nooit veranderen. Soms kan ik financieel onbesuisd te werk gaan. Onlangs trok ik met vrienden naar de Champagnestreek. Ik ben met 120 flessen bubbels thuisgekomen. De jongste tijd hang ik ook veel te veel geld aan schilderijen en tekeningen. God ja, een mens leeft maar één keer.
‘Huisje, tuintje, hondje, gezinnetje, het zegt me weinig’, zei je tijdens ons vorige gesprek.
En zo denk ik er nog altijd over, al ben ik al jaren bij mijn vriendin en ik voel me goed in mijn relatie. Maar mijn vrijheid blijft mijn hoogste goed, in alles wat ik doe.
Jij bent wel op zoek naar een eigen huis, niet?
Ik zou een huis willen kopen, puur uit economische overwegingen. Maar er is een groot verschil tussen willen en kunnen. Ik ben tevreden met de huur die ik voor mijn appartement betaal. Maar net zoals de verkoopprijzen stijgen, vrees ik dat ook huren in ‘t stad binnenkort onbetaalbaar zal worden. Dan geef ik liever elke maand 1.000 euro aan de bank in de wetenschap dat het huis op termijn het mijne wordt dan dat ik een ander rijk maak. Maar de huizen in Antwerpen zijn verschrikkelijk duur. Ik verdien niet slecht, maar ik moet vaststellen dat drie vierde van de panden die te koop staan, mijn mogelijkheden overschrijden. Ik vraag me soms af hoe mensen het allemaal bolwerken.
Wat zoek je precies?
Ik vraag niet veel: een gewoon, leuk rijhuis waar ik het voor mezelf gezellig kan maken en waar ik kan slapen. Maar daarvoor betaal je al makkelijk 250.000 euro, zonder iets te verbouwen. Dat kan ik niet betalen! Een paar jaar geleden had ik een pand in het hart van de stad op de kop kunnen tikken voor de helft van die prijs. Ik ben zo stom geweest die kans te laten schieten. Ik vond het toen nog niet nodig een huis te kopen. Ik had het beter wel gedaan.
Minder genieten van het leven misschien? Of iets kopen met je partner?
Voor een hoop bakstenen ben ik niet bereid als kluizenaar te leven en constant mijn bankrekeningen in het oog te houden. En als ik iets koop, doe ik het alleen. Die hang naar vrijheid, weet je wel. Vroeg of laat vind ik wel iets betaalbaars. Misschien moet ik wat intensiever op zoek gaan. Soms ban ik daar te lui voor.
Dat lui zijn is een van de redenen waarom je nog maar twee jaar je rijbewijs hebt. Zou je het nog kunnen missen?
In geen geval. Zelfs om me in Antwerpen te verplaatsen neem ik de wagen, ook al is het centrum een mierennest en ben je met de fiets sneller ter plaatse. Maar ja, ‘te koud’, ‘te ver’, ‘het zou wel eens kunnen regenen’, alle redenen zijn goed om de auto te nemen. Niet goed voor de conditie.
Je staat nochtans scherp.
Merci, toch iemand die het ziet. Mijn Bourgondisch gezwel is een ‘gezwelleke’ geworden. Ik ben niet drastisch aan het diëten, ik kan lekker eten en wijntjes echt niet afzweren. Maar ik zeg veel vaker nee tegen alle vetzakkerij. Ik ga ook geregeld fitnessen en zwemmen. En ik volg opnieuw duiklessen. Ik moet zeggen, met die paar kilo’s minder voel ik me beter in mijn vel. Ik kan veel langer uitgaan nu. (lacht) Maar ik moet ook weer aan werk geraken!
Je recentste film, ‘De hel van Tanger’, vertelt het verhaal van Pierre Stukken, die onterecht in een Marokkaanse gevangenis belandde. Filip Dewinter zei na het zien van de film dat Marokkanen die hier een misdaad begaan beter zouden worden opgesloten in hun eigen land, waar ze strenger worden aangepakt.
Het was te verwachten dat het Vlaams Belang deze film zou misbruiken. Het was vooral erg voor Pierre Stukken, die als spreker op een Vlaams Belangbijeenkomst was gevraagd en zich nadien echt gepakt voelde. Ik heb niet wakker gelegen van de uitspraken van Dewinter. ‘De hel van Tanger’ is in ieder geval een steengoeie film. Dat vindt het publiek duidelijk ook, anders zouden er geen 130.000 bezoekers op afkomen. Dankzij ‘De zaak Alzheimer’ beseffen we dat ‘Vlaams’ en ‘kwaliteit’ in een zin mogen gebruikt worden. We schamen ons niet meer om te zeggen dat we naar een Vlaamse film zijn gaan kijken. Eindelijk!
In oktober zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Jij bent populair, hebt over alles een gefundeerde mening en kan het prima uitleggen. Wanneer stap jij in de politiek?
In het verleden heeft men weleens gepolst, maar ik heb geweigerd. In de politiek gaat men constant op zoek naar compromissen. Ik, die zo naar vrijheid streef, zou knettergek worden. Ik heb er te weinig geduld voor. Ik volg politieke debatten en meestal irriteert het gezwam van politici me mateloos. Politiek is entertainment geworden. Ik vind ook dat BV’s beter met hun pollen van de politiek afblijven.
Hoe kijk je als Antwerpenaar aan tegen de verkiezingen?
Ik hoop dat het geen nieuwe zwarte zondag wordt. Ik ben mijn geloof in de mensen nog niet kwijt. Vind ik Vlaams Belangstemmers dom? Absoluut niet. Ik heb zelfs vrienden die sinds kort durven toegeven dat ze op extreem rechts stemmen. Dat was slikken, maar ik heb hen niet de rug toegekeerd, want dat zou hen alleen maar sterken in hun overtuiging. Weet je, ik krijg de indruk dat steeds minder mensen individueel nadenken. Ze laten hun mening te vaak afhangen van partijpunten en slogans.
Vind je het cordon sanitaire een goede zaak?
Ik weet het niet. Toen in voor het eerst ging stemmen, leken alle traditionele partijen ingeslapen. Ik heb toen uit protest voor ROSSEM (de partij van mediafiguur Jean-Pierre Van Rossem, nvdr) gestemd. Stom, achteraf bekeken. Nu hebben de traditionele partijen wel een degelijk programma, omdat ze door het succes van het Vlaams Belang wakker zijn geschud. Het is zoals een mens die genezen is van kanker. Die gaat nadien ook veel bewuster leven. Ik vertrouw erop dat we van de kanker die het Vlaams Belang is, zullen genezen.
Blijf je in Antwerpen wonen, mocht Vlaams Belang na de verkiezingen aan de macht komen?
Natuurlijk, maar dan ga ik mezelf wel vermenigvuldigen om een tegenwicht te kunnen vormen. (lacht)
Bron: Dag Allemaal
Foto: www.axeldaeseleire.com
Overgetypt door: www.nelleke111.web-log.nl
Ik schrijf nu al een tijdje columns over Britt Michiels.
Hieronder een biografie over haar.
BRITT MICHIELS
Naam: Britt Francine Albert Michiels – Van Lancker
Geboren: 26 juli 1968, te Gent
Woonplaats: Gent
Nationaliteit: Belgische
Burgerlijke staat: Gehuwd met Johan Van Lancker
Kinderen: Dochter Dorien De Bondt (Vader Mark De Bondt) & stiefzoon Simon Van Lancker
Studie’s: Criminologie – politieschool
Beroep: Commissaris bij de lokale politie Gent
Hobby’s: Columns schrijven – dansen – zwemmen – lezen –
Favoriete…
Zanger(es)/groep: The Corrs
Boek: Sophie Kinsella – Hou je mond
Film: Pride and Prejudice
TV-programma: Lost
Eten: Slaatje of vis
Niet-alcoholische drank: plat water
Alcoholische drank: witte wijn
Sterrenbeeld: Leeuw
Kenmerken: zelfvertrouwend – trots – vertrouwingswekkend – royaal – edel – stralend – bazig – arrogant – warm – leidend – organiserend – ijdel
Let wel op dat al deze informatie puur fictief is.
Het komt gewoon ter aanvulling bij mijn column.
