VERLEDEN TIJD

Dag iedereen,

Ik zal jullie maar vertellen hoe het woensdag is gegaan met Dorien…Voor de mensen die nu pas mijn column beginnen te lezen, Dorien heeft woensdag een abortus laten uitvoeren. We hadden om 13.00 uur een afspraak in de abortuskliniek in de Martelaarslaan hier in Gent.

Dorien had al de hele morgen niets tegen ons gezegd, maar toen ze aan de ontbijttafel kwam zitten, zag ik dat ze net had geweend. Haar ogen waren helemaal rood en gezwollen. Niet goed wetend waarover we moesten praten, begon eerst ik wat te vertellen over het werk, daarna vertelde Johan hoe zijn nieuwe functie hem bevalt (héél goed trouwens) en tenslotte zei Simon hoe het er op school aan toe gaat. Dorien zweeg… Na het ontbijt is ze terug naar haar kamer gegaan en daar is ze gebleven tot half één. Dan heb ik haar naar beneden geroepen en zijn we vertrokken richting de Martelaarslaan.

Toen we dichter en dichter bij de kliniek kwamen, begon Dorien hysterisch te worden. Ze begon te roepen dat ze geen moordenaar wou zijn van haar eigen kind en dat ze geen abortus meer wou. Ik ben me dan naast haar in de auto gaan zetten en probeerde een beetje op haar in te praten. Ik vroeg haar wie er voor dat kind zou zorgen als zij op school zit of gaat verder studeren en ik stelde haar ook de vraag of ze wel de verantwoordelijkheid die een moeder moet nemen aankon. Gelukkig besefte ze toen opnieuw dat die abortus de beste oplossing is voor iedereen. Ondertussen hadden we de kliniek bereikt.

We schreven Dorien in en de verpleegster aan de balie zei dat er nog twee meisjes voor haar waren. We moesten dus nog even wachten. In de wachtzaal zaten inderdaad nog twee meisjes. De ene was geloof ik rond de twaalf jaar oud en helemaal alleen en de andere was een stuk in de dertig en er was een man bij haar.

Een uur later kwam de dokter opeens onze richting uit. Hij verontschuldigde zich dat het zolang had geduurd, maar er waren enkele spoedgevallen tussen gekomen. Hij vroeg aan Dorien nog eens of ze zeker was, ze wachtte even, maar knikte uiteindelijk toch. Ik wou meegaan met haar om haar te steunen, maar de dokter zei dat dit iets was wat ze alleen moest doen. Ze moest in haar eentje afscheid kunnen nemen van haar kindje…

Ruim een halfuur later kwam de dokter ons vertellen dat alles goed was verlopen. Ze moest nog enkele uurtjes in observatie blijven, omdat ze onder algemene narcose was geweest, maar verder zou ze er helemaal geen last meer van mogen hebben, lichamelijk dan toch.

Ik ben naar haar kamer gegaan en de verpleegster vertelde me dat Dorien net wakker was geworden. Het eerste wat ze deed toen ze me zag, was glimlachen. Dat was de eerste keer sinds een hele tijd dat ze dat nog eens had gedaan…

Het is nu al twee dagen geleden en elke dag lijkt Dorien terug wat meer de oude te worden. Ze begrijpt dat ze fout heeft gehandeld en ik heb ook mijn fouten ingezien. Vanaf nu maak ik meer tijd vrij voor mijn gezin en voor mij dochter, de belangrijkste dingen in mijn leven. Dorien heeft gisteren definitief een punt gezet achter haar verleden, want er was nog één ding wat ze moest doen. Het uitmaken met Joris. Sinds dat hij had vernomen dat Dorien zwanger was van hem, had hij wel nog een paar keer gebeld, maar meer ook niet. Gisteren heeft Dorien dus naar hem gebeld (hem onder ogen komen kan ze nog niet) en hem verteld dat ze een abortus had gepleegd en dat ze verder niets meer met hem wil te maken hebben.

Hopelijk was dit dus het einde van Dorien’s avontuur en kunnen we dit verleden gewoon vergeten.

Groetjes,

Britt

(© Lieneke, 19/05/’06)